Lieve mensen,
ik ben alweer een uurtje thuis, maar heb eerste even wat telefoontjes gepleegd.
Nou nou, ik was net een waterval in dat ziekenhuis. Ik bleef janken.
Eerst bij de vpke, die m'n gewicht kwam opnemen. 130 kg in het ziekenhuis (2 minder dan thuis), maar ik ben dus nu 20 kg kwijt in 8 weken en 3 dagen. En 8 kg sinds 3 weken geleden in het ziekenhuis. Dat is dus teveel. Ik zat al snel in tranen toen ze vroeg hoe het ging. Verteld dat ik niet of amper kan eten, veel last van maagpijn en dat ik mezelf echt voel verzwakken. Heerlijk zo'n luisterend oor.
Ook bij dr Swank zat ik gelijk in tranen. Ook aangegeven dat ik het niet meer weet. Misschien is het wel psychisch, dat ik niet meer durf te eten of zo. Hij had eerder het idee dat er nu wel gewoon ineens veel emoties boven kwamen door besef wat er is gebeurt en dat ik niet meer terug kan.
Nog verder gevraagd of ik niet kan eten door geen trek of door niet doorzakken. Nou, geen trek en geen behoefte en ook wat angst ws dat het weer fout kan gaan. Ook verteld dat ik nutri 1 keer heb geprobeerd en dat het als een steen valt. En dat ik met wat dingen last van dumping heb gehad. En dat ik omdat ik bang ben dat het niet goed gaat, ik me ook meer sociaal isoleer.
Hij heeft even na zitten denken en besloot toen dat het tijd is voor een gastroscopie. Ik had het een beetje verwacht, maar schrok toch wel. Dus gelijk gevraagd of het onder verdoving kan, omdat ik al begin te kaken enzo als ik m'n tanden poets. Dat kon, maar dan wilde hij me wel even opnemen. Of dat een groot bezwaar was. Als het moet, dan moet het, zei ik met tranen in m'n ogen. Maar ja, hij geeft me wel het gevoel dat ik heel serieus wordt genomen. Dus hij gaf aan dat hij me dus wil laten opnemen. Hij ging eerst kijken wanneer het allemaal mogelijk was, hij is het zelf gaan regelen met de interne.
Tussendoor kwam de vpke nog even bij me kijken en zitten en een praatje houden. Dat was erg prettig.
Toen hij weer terugkwam gaf hij aan dat ik morgen om 9 uur wordt opgenomen, om 11.15 de gastroscopie. Waarbij als blijft dat de doorgang te nauw is, er gelijk opgerekt (dillatatie) gedaan wordt.
En afhankelijk wat daaruit komt, beslist hij morgenmiddag of ik nog wat langer moet blijven voor een infuus, "met gepraktie sperciebonen", kortom met voedingsstoffen om wat aan te sterken. Want zo ging het ook niet goed. En 8 kg in 3 weken is veel te veel. 1 a evt 2 per week mag max.
Dus hij begrijpt ook wel dat ik me slap voel.
Hij wil dat ik ook op korte termijn ga stoppen met de vochtafdrijven, maar ja, die zit samen met de bloeddrukverlager in 1 tablet. Maar morgen dus even niet innemen. Hij is ook bang dat ik uitdroog. En dat wil ik natuurlijk ook liever niet.
En geruststellend, met die grote handen van em, schouderklopje geven: het komt allemaal wel goed, meisje. Ik vind het een fantastische vent.
Hij heeft ook nog even gekeken naar het knobbeltje in mijn borst. Hij dacht niet dat het iets was, hij denkt ook een talgkliertje. Hij wil over een tijdje een mammografie laten maken, maar eerst dit afmaken. Ik moet hem even helpen herinneren over een tijdje.
Maar ik voel me serieus genomen. En dat is heel belangrijk. Ik heb niet het gevoel dat ik zeurde.
Doordat hij al met van alles bezig was, heb ik niet meer om bloedafname gevraagd, maar grote kans dat dat morgen toch gebeurt. Ik wacht af. Maar ze gaan in elk geval bezig.
En al zie ik tegen de ziekenhuisopname op, ik ga ervoor. Want zelf kan ik het sowieso niet oplossen.
En hopelijk mag ik morgenmiddag al naar huis. Zo niet, dan is't niet anders. Maar dan is wel de kans aanwezig dat ik met niet meer zo rot en zwak voel.
Een vriendin brengt me morgen naar het ziekenhuis. HEb al gezegd dat ik geen bezoek hoef, ervanuitgaande dat ik gewoon weer naar huis toe ga. En als ik blijf, ik neem wel een boek mee. Komt goed.
Ik ga vanmiddag heel even naar die vriendin toe, om niet thuis in de zenuwen te zitten. Want ik ben nerveuzer dan voor de GBP zelf. En dan vanavond wat inpakken. En slapen en morgen weer vroeg op.
Dit was mijn verhaal weer.
Groetjes, José