Gister na al die jaren eens de waarheid gezegd tegen me moeder.
Ik hou heel veel van haar begrijp me niet verkeerd maar het is genoeg.
Altijd moest ik voor haar klaarstaan en deed ik dat niet was ik egoistisch en nu gister haar flink de waarheid gezegd.
Liep erg hoog op en was flinke ruzie maar daarna gaf ze me toch gelijk.
We hebben heel lang gepraat erna maar het blijft me niet lekker zitten.
Ik heb alleen haar nog maar maar moet nu eerst om mezelf gaan denken.
Al jaren doe ik alleen wat anderen van me vragen/eisen en nu is het genoeg.
Moet vechten om op de been te blijven door me gezondheid en kan nu juist alle steun gebruiken.
Ik ben niet zielig maar ook ik heb wel eens hulp of een arm om me heen nodig.
Ik ben sterk maar soms is het genoeg en dat was gister.
Heb heel de nacht zitten breien om me gedachte te verzetten en nu nog kan ik niet slapen maar komt vanzelf wel goed.
Ben ook heel onrustig door het stoppen van een medicijn (waar me huisarts niets vanaf wist omdat de ggz die gegeven had en wat blijkt nu is bijwerking TROMOBOSE
) dus ben er gelijk mee gestopt maar is wel erg zwaar omdat het een pijnstiller is en een rustgever
Maar we gaan stug door!
Ik weet dat ik het kan maar het is wel erg moeilijk.
Sorry ik weet ik klaag veel maar merk dat het me goed doet om van me af te praten.
Liefs Karin
