--------------------------------------------------------------------------------
Ik ben Linda, 35 jaar en heb op 16 september een GBP gehad met erg veel complicaties. Ik zet dit verhaal hier maar even bij want dan weten jullie wat ik meegemaakt heb.
Na lang nadenken heb ik besloten om een GBP te laten verrichten door dr. Hendriks in het Stuivenberg ziekenhuis in Antwerpen. Maandag 15 september moet ik me melden en de volgende dag word ik geopereerd. De dag na de operatie word ik naar de IC gebracht omdat ik erg veel bloed verlies en ik in shock raak. Ze geven me extra bloed en proberen uit te zoeken waar het bloed heen gaat. Het blijkt dat ze in de huid een ader kapot hebben geprikt en mijn hele zijkant wordt bont en blauw. Na 8 dagen mag ik naar huis.
Nadat ik 2 dagen thuis ben, voel ik een heftige pijn opkomen. Ik voel direct dat er iets niet goed is. Ik word afgevoerd door een ambulance met gillende sirenes want inmiddels komt er bloed van onderen uit en geef ik ook bloed over. In het ziekenhuis word mij verteld dat er iets geknapt is en mijn buik vol rotzooi en bloed zit. De situatie is zo ernstig dat er een grote kans is dat ik de operatie niet overleef en anders heb ik misschien een stoma. Na de operatie houden ze me enkele dagen slapende op de IC aan de beademing. Na 2 weken mag ik naar huis. Ik ben een week ziek thuis geweest. Ik kon niets, niet eten, niet lopen en kon alleen maar overgeven. Na een week ben ik weer met een ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd.
Het bleek dat er nog een abces in mijn buik zat en deze gingen ze doorprikken. Helaas hebben ze hierbij ook mijn longvlies doorgeprikt. Na enkele dagen werd ik ziek ( 40 graden koorts) en bleek er ook een abces in mijn long te zitten. Deze hebben ze operatief proberen te draineren. Dit lukte niet en ze hebben mij weer slapende gehouden op de IC. Twee dagen later hebben ze me vanaf mijn borst tot het midden van mijn rug opengesneden en zo mijn long met de hand leeg gemaakt. Ook hebben ze 2 drains ingebracht. Ik heb toen nog een week op de IC en 2 weken op zaal vast op bed gelegen met de thoraxdrains die vocht afzuigen. Na 5 dagen zonder drains mocht ik naar huis en dat was een week geleden.
Al met al ben ik 2 maanden kwijt, ben ik 2 keer voor de dood weg gehaald en ben ik lichamelijk een wrak door 4 operaties in 2 maanden. Mijn spieren zijn weg door alle bedrust, dus ik zal maanden bezig zijn met revalideren. Ook psychisch heeft dit enorm veel impact op mij en het hele gezin. Ik ben nu 30 kilo afgevallen maar tegen welke prijs? Ik ben die 1% waar het misgaat of het domme pechgeval………
Nu gaat het redelijk. Ik moet veel rusten. Eten gaat goed alleen erg weinig. Ik heb daar nog wel moeite mee. Fruit en frisdrank durf ik nog niet, alhoewel ik ontzettende zin in een glaasje lightfris heb!
Wat een verhaal, hè?! Hopelijk schrikken jullie er niet al te veel van....
Groetjes,
Linda
